Tonący orek się chwyta, czyli co daje mi G.F. Darwin

Mżawka. Śpieszący się ludzie. Sygnalizacja świetlna. Dźwięki miasta. I ja. Idę szybko. Zawsze chodzę szybko. Chodzenie wolno mnie męczy. Ale teraz idę naprawdę szybko, bo jest zimno. Najbardziej w ręce, bo ja przecież nigdy nie mam rękawiczek.

Spoglądam na prawą dłoń. Ściskam w niej płytę i dwie kartki. Nawet nie wiem po co. Chyba po prostu chcę mieć pewność, że są. Że są namacalne. Tak jak namacalna jest moja zazdrość o mini serniczki.

Chciałabym, żeby była to płyta z kolędami Budki Suflera. Nawet Zenek Martyniuk wydaje się teraz w porządku. Ale to tylko wyniki mojego prześwietlenia płuc. Powinnam odebrać je już dwa tygodnie temu, ale przecież wyjechałam z miasta, a potem po powrocie z Gdyni byłam chora.

Prawa dłoń mnie szczypie. Nie wiem, czy to od zimna, czy to może ta płyta tak mnie pali. Patrzę przelotnie na wyniki krwi.

„Wszystko obniżone!” – słyszę głos cioci, pielęgniarki

„Bo chuda jesteś i nic nie żresz!” – słyszę głos wściekłej mamy

Jak ona może w ogóle tak mówić? Jestem szczerze oburzona! Powinna użyć stwierdzenia „(...) nic nie jesz.” Dlaczego ona posługuje się tak potocznym słownictwem? Ja bym tak nie mogła.

Znów spoglądam na wyniki i próbuję sobie przypomnieć treść orzeczenia medycznego, w którym tak skupiono się na moim lewym płucu.

„A prącie. Najwyżej umrę.”

Wpadam na pomysł, by wziąć udział w programie „W czym do trumny?” To moja, lepsza wersja programu „W czym do ślubu?”

„Bilet do Piekła 2.0 już mam w portfelu, także jestem ustawiona.”

Nagle przypominam sobie, że wcale nie mam go w portfelu. Jest w moim zeszycie na książkę.

„Zeszyt na książkę.”

Nie mam pewności, czy uda mi się ją kiedykolwiek skończyć, ale tak, jest to zeszyt na książkę. Taki ładny, niebieski. Dostałam go we wrześniu na dwudzieste drugie urodziny.

Jestem już na przystanku. Mój autobus chyba właśnie odjechał, ale to nic. Mam czas. Poza tym, nic nie dzieje się bez przyczyny.

Siadam na ławce. Zawsze korzystam z okazji, żeby sobie usiąść. Teraz szczególnie, bo w muzeum dość się nastałam.

Na przystanku nie ma zbyt wielu ludzi, bo większość właśnie odjechała. Została jedna kobieta. Prawdopodobnie ma ponad pięćdziesiąt lat. Nazywam ją Teresa. Teresa stoi. Mam nadzieję, że nie będzie jechała tym samym autobusem, bo jakby nie było, jest dla mnie konkurencją w walce o miejsce siedzące.

Jest cicho i spokojnie. Nic się nie dzieje. Prawie jak w tej piosence, którą śpiewaliśmy w teatrze.

Lewą dłoń trzymam w kieszeni płaszcza. Prawa wciąż ściska wyniki. Już jej nie czuję. Mam wrażenie, że zaraz odpadnie mi nadgarstek. Jestem praworęczna, więc świetnie się składa. Już nie mogę się doczekać, aż będę opowiadać niezręczne żarty. A w pracy będę mówić, że wcześniej na tej ręce trzymałam tacę i doprowadziłam się do takiego stanu, że musieli mi ją amputować.

„Byłaś Attitude Princess. Co się z Tobą stało?”

Nie potrafię konkretnie odpowiedzieć na to pytanie. Wiem tylko, że Attitude Princess zmarła zeszłej zimy.

„Iskander powiedział kiedyś, że nie zna tak pozytywnej osoby jak ja i czasem w pracy przypominał sobie nasze rozmowy albo motywujące e-maile, które mu pisałam. Mówił też, że jestem zabawna. Tak, to było wtedy jak Elisabeth wspominała jak odgrywałam Samarę Morgan i że to było takie realistyczne i upiorne.”

Samara Morgan. Bardzo lubię ją odgrywać. Świetnie wychodzi mi też granie reakcji czarnoskórej matki szóstki dzieci, która po odjeździe autobusu widzi swój nowy dom. To rola życia.

Zaczynam przebierać nogami. Może byłoby mi teraz łatwiej, gdybym słuchała muzyki. Muzyka jest lekiem na wszystko. Ale nie mam siły, żeby wyciągnąć słuchawki. Więc tylko zamykam oczy. Po chwili je jednak otwieram. Nie mogę przegapić autobusu. Muszę być czujna.

„ANN, GET YOUR SHIT TOGETHER.”

Biorę wdech tak głęboki, jak tylko mogę.

„Wymień trzy pozytywne rzeczy w tej sytuacji.”

To jest wykonalne. Zawsze. Naprawdę. I ja to wiem. Więc próbuję.

„Siedzę, wygodnie mi. Jest zimno, a mi się nie chce siku. To dobrze. Bo zazwyczaj chce. Marznę i czekam na autobus. Oto lekcja cierpliwości.”

Po moim policzku spływa łza. Nie ocieram jej.

Boję się tej zimy.

I nagle to się dzieje. Ta melodia, której nie można pomylić z żadną inną. Na początku myślę, że jakimś cudem włączyła mi się lista odtwarzania. Nawet w popłochu, drążącą dłonią wyciągam telefon. Ale to nie to.

To Teresa. Patrzę jak nieco zdenerwowana przetrzepuje swoją torebkę. Wyciąga komórkę. Zębami ściąga z dłoni skórzaną, fioletową rękawiczkę. Odbiera, nim zaczyna się moja ulubiona zwrotka o pandach.

Jeśli jest coś, czego zazdroszczę androidom, to możliwość ustawiania piosenek na dzwonki. Chociaż ja i tak mam zawsze wyciszony.

Śmieję się i płaczę równocześnie. Jest to typowy śmiech przez łzy. To takie głupie, ale nie mogę się uspokoić. Teresa chyba to widzi, ale nie reaguje, tylko informuje rozmówcę, że Jasia kupiła makowiec, ale jest jakiś suchy, więc chyba przyniesie tylko jabłecznik, ale jeszcze nie wie.

Jest mi nagle tak dobrze. Czuję rozbawienie całą tą sytuacją i swoim głupim zamartwianiem. Wszystko wydaje mi się takie komiczne. Ja się stresuję, a tu nagle lecą Orki z Majorki. Jakby chciały mnie pocieszyć. Wszystkiego się mogłam spodziewać, ale nie tego. Przydarzył mi się taki nagły zwrot akcji. Wierzę, że to nie przypadek, że los chciał mi pokazać, że nie mam powodu, by się łamać. Odczuwam jakieś irracjonalne wsparcie i nie potrafię wyjaśnić skąd się ono bierze. Myślę sobie, że Darwini są wszędzie i chyba nie pozbędę się ich z mojego życia, bo nawet teraz poprawiają mi humor.

Teresa kończy rozmawiać i odwraca się w moją stronę. Zmieszana i zawstydzona, w końcu ocieram twarz i szczerze mówię, że bardzo lubię jej dzwonek i mam duży sentyment do tej piosenki. Teresa chowa telefon i wyznaje, że chciała też ustawić „Kluski,” ale one za długo się rozkręcają, a ona nie umie przycinać piosenek z you tuba.

Ja też nie umiem.

Podjeżdża mój autobus.

Wszystko będzie dobrze.

#radosneżyciedarwinisty #darwinipomagajążyć #chciałamsiętympodzielić #coolstory #kierowcaautobusunieklaskał #pozdrawiamTeresę #coztymmakowcem #wprzyszłymtygodniukończymisięmiesięczny #Ann #darwiniwszędzie #niezastąpienipoprawiaczehumoru #DZIĘKUJĘ

HABADZIBADŁO

Siedzimy w sali, czekając na prowadzącego. On zawsze każe nam wejść do środka, żebyśmy nie uciekły po piętnastu minutach. To te śmieszne zajęcia z długą nazwą, której nigdy nie pamiętam. Z nudów ozdabiam zeszyt jednym słowem - Habadzibadło. Koleżanka obok przysuwa się bliżej, patrzy i marszczy czoło.
- Co to jest?
- Jak to co? Najlepsza poznańska piekarnia, jaką znam. Piekarnia Zbigniewa Habadzibadło. Rok założenia 1924. Bułki, drożdżówki, pieczywo i chałki, a wszystko w cenach, że nic tylko kroić i smarować!
Czuję się jak Benedylberd. Tylko nie mam chleba, który mogłabym trzymać, więc dla efektu podnoszę zeszyt. Myślę, że też jest klawo.
- Piekarnia Zbigniewa Habadzibadło. Poznań, ulica Marka Pola 12! Druga klatka od podwórka! I czynna w weekendy!
W głowie już słyszę piosenkę, a koleżanka patrzy na mnie z politowaniem i rozbawieniem. Szalenie ciekawe połączenie.
- Już rozumiem dlaczego jesteś singielką.

Życie, jak Ty mnie rozpieszczasz! Przyznajmy, że tym razem sama się jednak prosiłam.

Kluski

Chciałabym teraz serdecznie podziękować Darwinom za to, że dzięki nim potrafię znaleźć odpowiedź na każde trudne pytanie.

Nowe studia, nowa praca, nowe koleżanki, nowe okazje do pogaduszek. A jak pogaduszki, to wiadomo, że w końcu zacznie się ten temat. Temat facetów. I ja wiem, co wkrótce nastąpi. To jest trochę tak jak z jedzeniem żelek. Niby wiesz, że w końcu się skończą, ale gdy to się dzieje, to i tak jest zaskoczenie. I identycznie jest ze mną, kiedy pada to pytanie:
- Ann, a Ty dlaczego jesteś singielką?
Zapada cisza. Kilka par oczu wpatruje się we mnie z wyczekiwaniem.
A ja mówię najbardziej logiczną rzecz, jaka przychodzi mi do głowy.
- Bo jestem jak kluski.
- ..?
- Jestem dobra samotnie.

Bezludna Wyspa

Oglądałam kiedyś przecudną dramę "Angel Eyes." Główna bohaterka w pewnym momencie, chcąc uciec od rzeczywistości, problemów i swojego ukochanego, z którym jak sądziła, nie może być, wyjechała na wyspę, gdzie jako wolontariusz pomagała potrzebującym i chorym.
Przyjaciółka powiedziała mi potem, że jestem taka sama. Że gdy mam problem, z którym nie potrafię sobie poradzić, gdy w moim życiu coś się sypie, uciekam. Uciekam na bezludną wyspę. Metaforycznie oczywiście. Zamykam się w sobie i nikogo do siebie nie dopuszczam, wręcz odcinam się od ludzi. Uświadomiła mnie w tym kilka lat temu. Od tamtej pory zwracam na to uwagę.
Robię to za każdym razem, gdy rzeczywiście dzieje się coś niedobrego. Czasem moja bezludna wyspa przybiera pewną formę. Kiedyś był to pewien zespół, w który razem z przyjaciółką uciekłyśmy. Zatraciłyśmy się w muzyce i jej twórcach, wykreowałyśmy swoją własną, bezpieczną rzeczywistość. Nikt nie mógł nas tam skrzywdzić. Nieważne co się działo w naszym życiu; problemy w szkole, czy w domu. To nie miało dla nas znaczenia. Bo zawsze miałyśmy słuchawki. Słuchałyśmy muzyki, oglądałyśmy zdjęcia i gify, tworzyłyśmy historie. To było jak narkotyk.
Ale to odeszło. Bezpowrotnie. I została szara, bolesna rzeczywistość.
Kilkakrotnie uciekałam w książki i seriale. To bardzo popularne. Na pewno nie tylko ja to robię. Łóżko, laptop, herbata. Miły zestaw.
Ostatnio uciekłam w G.F. Darwin. Mimo że jestem fanką ich twórczości już od kilku lat, to od miesiąca, od czasu mojego ostatniego upadku zaczęłam odnajdywać w nich pocieszenie. Jak głupio to nie zabrzmi, ich filmy są moją terapią, moją deską ratunku, moją jedyną nadzieją. Dialogi, które znam na pamięć wywołują na mojej twarzy uśmiech, kiedy zmęczona chodzę z tacą pełną naczyń albo siedzę na dłużących się zajęciach. Pomagają mi. Trudno wyjaśnić w jaki sposób. Dla mnie nie ma to znaczenia. Ważne, że w ostatnim miesiącu ani razu nie upadłam. W zamian za to ćwiczę, pracuję, studiuję, uczę się. I tak jakoś leci. Ostatnio nawet udało mi się poznać chłopaków, co było moim celem. Więc teraz muszę znaleźć nowy. Tylko jaki?
Muszę odkryć nową wyspę.