Pan Ziemniak

The last one

Myśli, których nie potrafię ubrać w słowa

Choć wciąż próbuję od nowa

Słowa, których nie potrafię wypowiedzieć

Więc muszę obok cicho siedzieć

Tak bardzo chciałabym z Tobą rozmawiać

I dawać Ci się poznawać

Chodzić razem na spacery

A czasem na rowery

Lub do kina na premiery

Gdybym tylko była odważniejsza

I Twojego spojrzenia pewniejsza

Zostanę jednak w tyle samotnie

Nikt nie upomni się tu o mnie

Pożegnaliśmy się czule

Smutno nie jest mi w ogóle

Niewypowiedziane słowa zabiorę ze sobą

Nie przejmuję się już Tobą

Może napiszę Ci je w liście

Lecz nie wręczę go osobiście

Can you?

Idąc ulicą mijam zakochane pary
Moja dłoń zwisa wtedy luźno
I nie ma przy mnie nikogo, kto by ją chwycił
Za uśmiechem skrywam swą samotność
Widzę szczęście, które nie należy do nas

Kroczę całkiem całkiem sama
Może i Ty jesteś teraz taki sam sam
Gdzieś tam tam
Gdzie nie mogę Cię dotknąć

Ulepiłam sobie mężczyznę z poduszek
Nocą jego skóra wchłania moje łzy
Chciałabym, żeby pachniał Tobą

Nie mam prawa, by tęsknić
Tęsknię bezustannie

Czy możesz zabrać te uczucia?